Een Mijlpaal

Examenfraude
11 juni 2013
Uitslag
12 juni 2013

Een stapel kaarten ligt klaar om gepost te worden.
Het is bij vijven, zal ik…?

Wat is het lekker buiten. Een jas is niet nodig. De zon is niet te zien, maar je merkt gewoon dat ze bijna door de wolken prikt. Mijn tuintje staat er leuk bij en een heerlijke geur komt me tegemoet. Ik word er helemaal vrolijk van. Een praatje met een buurvrouwtje even verderop, een groepje kinderen dat mij passeert. Streekpost en overige post, netjes sorteren en weer terug. Het is niet ver naar de brievenbus, maar voor mij ver genoeg. Hoe lang is het niet geleden dat ik dit deed, dat het kon zonder pijn? Zomaar een eindje om. Nog eens snuif ik de bloemachtige voorjaarslucht in mijn longen.

Mijn buurjongetje fietst langs met zijn vriendje en steekt uitbundig zijn hand op. Ik hoor hem nog net zeggen: ‘Mijn buurvrouw heeft maar één been.’ Ja, denk ik, dat is zo. Voor mij is dit niet zo gewoon, maar ik heb er dubbel en dwars van genoten. Het kan weer!

Vind je dit leuk... deel dit
Share on Facebook
Facebook
0Pin on Pinterest
Pinterest
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email

2 Comments

  1. Elles Jansen schreef:

    Zo integer geschreven maar de emotie spat er voor mij af. Wat mooi geschreven Irma

  2. AdminMIT schreef:

    Dank je, lieve Elles. Het was een geschenkje, ik moest het even kwijt. Ik zie de zon voorzichtig weer door de wolken breken 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.