Middag op het strand

Het raadsel van de egels (3)
28 juli 2016
Het raadsel van de egels (4 – slot)
3 augustus 2016

Al woon ik dan slechts vijftien kilometer van het strand van Hoek van Holland, ik kom er bijna nooit. Vroeger wel. Ik was echt een liefhebster van de zee en de kust, maar sinds ik een beenprothese heb, kan ik het daar veel minder waarderen. Het mulle zand, dat ik altijd zo heerlijk vond tussen mijn tenen, is nu mijn ‘vijand’ geworden. Het loopt zwaar, mijn kruk zakt er centimeters in weg, het schuurt waar je niet wilt dat het schuurt en als het warm is kan ik mijn kunstbeen niet zomaar uitdoen. Over zwemmen in zee maar helemaal niet te spreken. Daarom mijd ik het strand meestal.

Tot afgelopen zaterdag. Was het die morgen nog flink bewolkt, ’s middags was er geen vuiltje meer aan de lucht. We besloten om met ons gezin naar ‘De Hoek’ te gaan om een bakje koffie te drinken of een ijsje te eten in één van de strandtentjes. De auto konden we kwijt pal aan het strand en we ontdekten warempel een betonnen voetpad dwars over het mulle zand richting het water. Op deze manier kon ik me verbazend eenvoudig naar de zee begeven. De zee, die altijd blijft trekken. Het was er niet te stil en zeker niet te druk en zo vonden we een plekje direct aan het eind van het pad vlakbij de vloedlijn.

Dikke wolkenpartijen spanden zich samen boven land, maar boven het strand bleef de lucht strakblauw. Het zonnetje verraste ons aangenaam. Het was niet zo warm dat alles uit moest en niet zo fris dat er van alles aan moest. Daar zat ik dan, zomaar met mijn billen in het zand en met mijn neus richting de branding. Hoe lang was het niet geleden dat ik op deze manier naar het spel van de golven had gekeken, een brutale meeuw moest verjagen, het zand tussen mijn tanden voelde knarsen? Hoe lang geleden was het wel niet dat ik zo intens genoten had van zoiets eenvoudigs als een uurtje op het strand?
Daarom zal ik deze foto koesteren, de foto van de middag met het gouden randje. Die middag dat alles precies op zijn plek viel.

strand

Vind je dit leuk... deel dit
Share on Facebook
Facebook
0Pin on Pinterest
Pinterest
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email

3 Comments

  1. Ria Manni schreef:

    Mooi verhaal Irma en begrijpelijkin gedachte kan men het begrijpen maar natuurlijk niet lijfelijk. Fijn dat je hebt genoten lieve Irma.

  2. Anneke vd End schreef:

    Jeetje Irma…..
    Wie bedenkt nu toch dat jij daar zo’n moeite mee hebt om in het zand lopen, mede doordat jij ‘alleen’ maar voor het oog met een kruk loopt!.
    Fantastisch dat nu nu zo genoten hebt…..
    Wil je een x naar ‘de Hoek’ en er is niemand die met jou mee wil/kan voor een kopje koffie?.
    Ik hou me aanbevolen en wil je graag vergezellen hoor!

  3. Bettine schreef:

    Mooi Irma! Denk nog vaak terug aan hoe we samen naar het strand gingen en in slaap vielen ;-).
    Wat fijn dat je er zo van hebt kunnen genieten na zo’n lange tijd!

    liefsxxxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.